Blogue - Psicóloga Janet Díaz

Aguantas ata queimarte? O síndrome da ra fervida

Como cheguei a esta situación? É unha pregunta que se fan moitos dos pacientes que atendo na miña consulta. Con frecuencia emprego o exemplo da ra fervida para explicarllelo, para que comprendan como acaban aceptando que os/as traten dun xeito inadecuado, porque continúan con relacións que non son de calidade, porque toleran faltas de respeto, etc.

A ra fervida

Cal cres que é a forma máis sinxela de ferver unha ra sen que escape? Veña, pénsao un momentiño.

Igual estás cavilando que o máis práctico e coller a ra e metela en auga fervendo, pero… Que acontece se metemos unha ra en auga moi quente? Pois que pega un salgo e se marcha pitando (máis ben croando).

Pero se poñemos a ra nunha pota con auga fría, sentirase agusto e quedarase. A continuación, se acendemos un fogón co lume baixo, a auga quecerá un chisco… A ra seguirá nadando tranquilamente dentro da auga morna, adaptando a súa temperatura corporal á da auga. Conforme aumenta a calor da auga, a ra adormecerase, atontarase. E a medida que a auga quece máis e máis, a ra quedarase inmóvil, non intentará fuxir, ata acabar escaldada. Por que? Pois porque inicalmente non percibiu ningún perigo e gastou tódalas súas enerxías en aclimatarse ás circunstancias, que foron cambiando (a peor) paseniñamente, ata quedarse sen forzas para escapar. E así, queridiños/as meus/miñas, é como se consegue meter a un ra en auga fervendo sen que faga nada para intentar fuxir (non o fagades na casa!!!).

Pero… Que foi o matou realmente á ra? Foi a auga fervendo ou foi a súa incapacidade para decidir en que momento saltar?

As persoas a veces comportámonos como ras

Recapitulemos, se metemos unha ra en auga moi quente, esta fuxe. Pero se poñemos a ra en auga fría e lentamente a quentamos ata que ferva, a ra non percibe ningún perigo e non escapa porque non se plantexa que pode e debe salir de ahí. Pois ás persoas tamén nos sucede o que lles pasa as ras…

Se coñecemos a alguén e dende o primeiro momento vemos comportamentos nel/nela que non nos gustan, apartámonos inmediatamente. Raro é a persoa que despois de ter unha primeira toma de contacto castastrófica con alguén, se quede con ganas de máis. E se decide darlle outra oportunidade (porque é moi bo/boa samaritano/a) e o seguinte encontro é outro desastre… Pés para que vos quero!

Pero hai persoas ou situacións que nun primeiro momento son (ou parecen) agradables e, pouco a pouco, deixan de selo. Eses/as lobos/as disfrazados de cordeiriños/as. Xa sabedes a que me refiro… Todo é fantástico (aparentemente) e, moi moi paseniñamente, comezan a ensinar os dentes. Non é ouro todo o que reluce.

Neste segundo caso, non somos conscientes do perigo que nos asexa. O empeoramento emocional que experimentamos é tan lento, que apenas nos decatamos del e isto fai que non nos resistamos. Ante os pequenos desgustos facemos todo o posible por sobrepoñernos e cando nos facemos conscientes da situación dañina na que estamos envoltos/as, non nos quedan forzas para escapar.

Non xuzgues

Aguantar e aguantar ata acabar queimado/a, crer que non hai saída para esa situación… Isto pode ocorrer tanto no ámbito familiar, de amizades, laboral ou sentimental. Que tire a primeira pedra a o/a que non se viu inmerso neste círculo vicioso que nos queima emocionalmente ata deixarnos sen forzas.

Recorda que as persoas, ao igual que as ras, se as metes de repente en situacións insalvables, moi agresivas, tendemos a a fuxir. Pero cando o empeoramento é gradual, non escapamos.

Así que cando vexas unha situación de abusos dende fóra, non digas: “puff, como é posible que aguante iso?”. E moito menos xuzgues: “que burro/a é”, “hai que ser moi parvo/a para soportar ese trato@”, etc. Probablemente o que lle sucede a esa persoa, ou o que ao mellor che está pasando a ti, é que a auga inicialmente estaba fría, e foise quentando pouquiño a pouco ata chegar á situación actual.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Bibliografía

Clerc, O. La rana que no sabía que estaba hervida (2005)

Como mellorar as relacións de parella | Psicólogo Lugo

Da igual que leves meses ou décadas coa túa parella, as relacións amorosas hai que coidalas e sempre hai algo que se pode facer para melloralas. Neste artigo fago un repaso dos xestos cotiás que non se deben pasar por alto para ter unha relación de parella sana.

1. Bicádevos

É habitual que co paso do tempo as relacións se arrefríen, pero esa frialdade pode fastidialo todo. Non deixedes de saudarvos e despedirvos agarimósamente. Achuchádevos ao chegar a casa, ao despertar, cando saiades, un bico de boas noites… Bicádevos máis e máis, os bicos nunca sobran e son un bo hábito que favorecen a cercanía emocional. Así que tomádevos un minuto (ou un cento deles) para demostralle a vosa parella o moito que vos importa cun bo bico.

2. Saíde máis da casa

Está ben que vos acurruquedes no sofá a ver unha peli ou uns capítulos da vosa serie favorita como se non existise un mañá. Pero se deixades que iso se converta no pan de cada día do voso tempo libre… Aló vai a frescura do voso amor. A rutina, a monotonía e o aburrimento, son uns dos peores enimigos das relacións de parella.

Saide a tomar algo, paseade pola muralla, sentádevos nun banco a ver o atardecer, botádelle imaxinación! Non fai falla unha gran inversión de tempo ou de diñeiro para sair da casa.

3. Falade máis

Cultivade a conversa asertiva, expresade sentimentos e emocións dunha forma respetuosa. Tede conversas profundas ou ridículamente superficiais, coa liberdade de falar de calquera tema, incluso daqueles que non adoitedes a tocar.

Tendemos a pensar que coñecemos mellor a nosa parella do que realmente o facemos, así que non asumades que o sabedes todo do/a voso/a compañeiro/a. Facede preguntas e prestade atención ás respostas. A comunicación é fundamental para que as relacións funcionen.

4. Intimade máis

Moitas parellas, conforme pasa o tempo, perden o interese sexual e os encontros sexuais acaban converténdose en algo esporádico e non moi satisfactorio. E isto, queridos/as meus/ miñas, acostuma a ser a antesala de que a lapa da paixón se apague.

Fomentade momentos de intimidade, preparade citas románticas ou con xogos picantes. O sexo é importante nas relacións amorosas, así que préstadelle a atención que se merece.

5. Pasade tempo sen a vosa parella

Unha parella non funciona se cada membro non pasa tempo sen o/a outro/a. Si, é importante invertir tempo co/coa namorado/a para mellorar a relación. Pero tamén é importante adicar tempo a cada un de vós por separado.

É necesario que teñades tempo libre de calidade fóra da vosas relacións amorosas, que cada membro teña un espazo e un tempo individual. Ter parella non implica facelo todo xuntos/as, nin estar sempre xuntos como se fósedes un pack indivisible de iogures. Nunca renunciedes a vosa parte individual, porque estaredes renunciando a vosa felicidade.

6. Sede máis espontáneos

Hai que engadirlle un chisco de emoción ás relacións. Hai infinidade de opcións para saír da rutina: sorpréndeo/a con flores, cun modeliño sexy, unha nota, un almorzo na cama, unha escapadiña romántica, unha chamada inesperada… Imaxinación ao poder!

Poñédevos mans a obra

Tomade nota destes consellos para manter unha relación sana e satisfactoria, porque iso só depende de vós 😉

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

8 consellos para mellorar a concentración | Psicólogo Lugo

A concentración é a capacidade de reter a atención, é dicir, de enfocarte plenamente naquilo que fas sen distraerte. Trátase dunha habilidade que se pode entrear con constancia e algo de vontade. A continuación douche uns consellos para manter a concentración, ou para non perdela 😉

1. Unha cousa á vez

Esquécete da multitarefa en labores que requiran certo esforzo cognitivo. Póñoche un exemplo para que comprobes que o noso cerebro non pode concentrarse en dúas cousas ao mesmo tempo:

Pensa nalgo que te preocupe. Está?

Moi ben, agora mentres mantés ese pensamento na túa mente, di en voz alta nomes de paxaros.

Que pasou? Que ao dicir “pega, corvo, canario, anduriña…” es incapaz de pensar niso que te preocupa. Decátaste? E que acontece cada vez que fas varias cousas ao mesmo tempo? Que a túa atención e concentración non se mantén simultáneamente, senon que salta dunha a outra. E non só iso, cada vez que cambias o foco de atención, non inicias a tarefa co mesmo grao de concentración ca que a deixaches, senon cunha inferior. A atención segue un proceso líneal: quencemento – atención plena – descanso. A parte da atención plena é na que se logra maior concentración, pero ao estar en modo multitarefa é moi difícil conseguir acadala, xa que ao ir saltando de foco inicias constantemente a fase de quencemento.

2. Limita o tempo adicado á tarefa

É necesario marcar a hora de comezo e de fin da tarefa, xa sexa redactar un informe, arranxar a casa, estudiar ou montar un moble do Ikea . Márcate unha hora de inicio e unha hora de finalización, así evitarás frustrarte e cansarte alargando horas improductivas.

3. Exercita a concentración

Adica uns minutiños ao día a facer exercicios mentais que potencien a concentración. Serve calquera actividade que requira atención e concentración e que che axude a axilizar a túa mente: facer puzzles, sudokus, crucigramas, sopas de letras, xogar ás cartas, ao xadrez, ler… Non te olvides de que o cerebro é coma un músculo que hai que entrear diariamente.

4. Fai exercicio de forma regular

Ademáis dos beneficios que ten facer deporte para o noso corpo, demostrouse que tamén mellora o noso rendemento cognitivo. O exercicio físico reduce as tensións musculares, o que conleva a que disminúan as tensións mentais.

5. Elimina distractores

Trata de evitar calquera elemento que te poida distraer no momento no que necesites concentrarte. Algo moi obvio (pero que moi pouca xente fai) é silenciar o teléfono. Que che cheguen notificacións do whats, do face, do instagram ou do correo electrónico, van a facer que te desconcentres. Evita tamén, na medida do posible, os ambientes ruidosos, demostrouse que o ruído ambiental interfire negativamente na nosa concentración. Apaga a tele!

6. Durme as horas necesarias

Durmir axuda a consolidar os coñecementos adquiridos e é o momento no que se reparan as nosas funcións cognitivas, así que non lle roubes horas ao sono. Para poder rendir ao 100% ao día seguinte o teu cerebro necesita descanso.

7. Nin teñas fame nin te pases comendo

Se estás efameado/a, invadirante pensamentos relacionados coa comida, como concentrase mentres che ruxen as tripas e salibas imaxinando ese prato hipercalórico? E, pola contra, se tes o bandullo demasiado cheo, aumentará a túa somnolencia… O mellor é que cada 3 horiñas piques algo (saudable), unha peza de froita ou un puñadiño de froitos secos viranche fenomenal (se non es alérxico/a).

8. Fai pausas

Fai pequenos descansos cada 40 minutos. Ninguén pode estar concentrado durante 3 horas seguidas!

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Pode perdoarse unha infidelidade? | Psicólogo Lugo

A infidelidade é a primeira causa de rupturas e divorcios. Pero non tódalas infidelidades acaban en separación, hai persoas que viven unha situación (ou moitas) deste tipo e, a pesar diso, continúan coa relación.

O certo é que a infidelidade provoca fortes reaccións emocionais na persoa que a sofre: rabia, tristeza, enfado, culpa, vergoña, noxo, venganza, ira… E ademáis, un dos pilares básicos da relación tambaléase: a confianza.

O engano

A infidelidade é máis frecuente do que xeralmente se cre. Estadísticamente, algo máis do 60% das persoas admite que o foi (ou que o son).

Moita xente pensa que se unha persoa é infiel, é porque non está ben coa súa parella. Pero… Se non se está ben coa relación, por que non deixala? Ou, por que non facer algo para intentar que mellore? Moitas situacións de infidelidade non teñen que ver tanto co momento que atravesa a relación, como co feito de que o/a infiel non quere a súa parella. Pero non é menos certo que hai outras persoas que si teñen sentimentos reais hacia as súas parellas, a pesar de que as enganan.

O que está claro é que se unha persoa que comete unha infidelidade, faino porque quere. Non é culpa nin da parella, nin dos astros, nin de que o/a seduciron, nin do estrés, nin de agacheime un momento e cando me din conta xa ma incrustaran, nin de gaitas, responsabilidade única e exclusiva do/a infiel.

Perfís máis frecuentes de infieis

Os/as que manteñen infidelidades premeditadas e compulsivas

Son persoas ás que lles gusta ter a alguén máis a parte da súa parella “formal”. Repiten unha e outra vez o mesmo proceso: bótanlle o ollo a unha persoa, sedúcena, e en canto conseguen o seu propósito xa teñen posto o radar noutra. E isto fano sen ningún tipo de remordemento.

Os/as que manteñen relacións paralelas

Son persoas que teñen unha relación estable e crean outra paralela. Compórtanse coas dúas parellas como se cada unha fose a única: van a cear, á praia, a eventos sociais, incluso poden ter unha vivenda en común. Viven esta situación con total normalidade e acostuman a ter cómplices que lles gardan as costas e os excusan. Hai xente que se deita moi tranquila levando unha doble vida… Ata que todo sae á luz.

Os/as infieis “sorpresa”

Sen buscalo coñecen a unha persoa e… Bolboretas no estómago. Non frean esa explosión de emocións, de desexo, e canita al aire! Estas persoas diferencianse dos perfís anteriores en que se se senten mal por estar enganando a súa parella, pero ainda así, fano.

Pódese volver a confiar na parella despois dunha infidelidade?

Algunas persoas teñen claro que non. Isto acontece se a fidelidade é un dos valores máis importantes para elas. En cambio, hai outras persoas que si poden perdoar. Pero ollo, neste caso hai que ter en conta que a relación nunca máis vai a ser a mesma. Perdoar e olvidar non son sinónimos.

Factores que dificultan ou axudan á superación dunha infidelidade

Unha infidelidade puramente sexual, na que non hai implicación emocional, é máis sinxela de perdoar ca outra na que o/a infiel se namora da outra persoa. Tamén é máis fácil sobrepoñerse dun engano puntual ca dunha infidelidade de relación paralela que se mantén no tempo (meses, anos) ou cas infidelidades contínuas (moitas persoas ao largo do tempo).

Aspectos de boa evolución

Un dos aspectos que marca un bo progreso é que a persoa infiel recoñeza o seu erro axiña. Que se responsabilice e que rápidamente queira disculparse e reparar o dano que sinte que cometeu. Polo contrario, non é un bo sinal que a persoa infiel o negue ata que se faga evidente. E se despois ainda busca excusas dicindo “ti e eu estábamos mal xa antes”, “a nosa vida sexual estaba moi mal (por tanto ti es responsable de que eu fixera isto)”… Apaga e vámonos.

Ollo, non chega só con asumir a responsabilidade e a culpa, o/a infiel tamén ten que estar disposto/a a reparar o dano causado e darlle a súa parella tódalas explicacións que precise.

Por outro lado, a persoa que recibiu a infidelidade debe reflexionar se está aberta a dar unha oportunidade (ainda que nese intre non o teña claro) ou se non hai volta de folla.

Terapia de parella

Hai infidelidades que son moi difíciles de superar, outras non tanto. Difícil non é o mesmo que imposible, e a terapia de parella pode ser de gran axuda.

Se ti e a túa parella atravesades unha situación deste tipo, buscade a alguén experto que vos axude a seguir o camiño de superación con éxito. Non dubidedes en contactar conmigo 😉

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Cando o corpo che fala |Psicóloga Lugo

O corpo fálanos, a veces escoitámolo e outras moitas ignorámolo…

Comezo con preguntas

Admites que o corazón se che aceleraba cando vías ao teu namorado/a nas primeiras citas?

Aceptas que os poros da túa pel expelen suor cando estás moi nervioso/a, que che tremen as mans e que incluso tes náuseas?

Decátaste de que cando te asustas o corpo se che bloquea?

Recoñeces como ante unha situación de estrés che doe a cabeza?

Notas que cando estás enfadado/a alzas a voz case sen querelo?

Observaches que andas máis despacio e con máis pesadez cando estás triste?

Se es algo observador/a seguramente respostaches cun si á maioría destas cuestións (ou a todas). Pero sospeito que en outras moitas situacións non recoñeces como reacciona o teu corpo ante as emocións. Tranquilo/a, non che acontece só a ti.

A mente inflúe no teu corpo

As bágoas son unha resposta fisiolóxica a un sentimento (exceptuando as que nos afloran ao picar cebola). Un simple recordo pode facerche chorar, ainda que tamén pingarás se estás moi triste ou se estás moi moi contento/a. As emocións que sintes ao escoitar esa canción ou ao mirar aquela fotografía, fan que brote auga salgada dos teus ollos. Extraordinario, verdade? E se o queres facer a posta, non che sae!

A vergoña ou a intensa ledicia poden facer que te poñas colorado/a coma un tomate (hoxe deume coas verduras). Que curioso que estas emocións provoquen por si soas que os vasos sanguíneos da túa cabeza e pescozo se dilaten e se enchan de sangue. E todo sen ti pretendelo!

O teu corpo expresa as emocións de diversas formas. E hai reaccións corporais moitísimo máis espectaculares ca un leve rubor ou ca unhas bágoas derramadas.

A somatización

A somatización é un proceso mediante o cal experimentamos síntomas físicos provocados por motivos psicolóxicos, é dicir, é a expresión física do malestar psíquico. Aos meus pacientes acostumo a decirlles que o corpo berra o que a boca cala…

Somatizacións máis comúns

As somatizacións poden afectar a calquera parte do corpo, e algunhas das máis habituais son:

Dores: de cabeza, de espalda, de peito, articulares, ao ouriñar, etc.
Síntomas cardiorrespiratorios: palpitacións, presión no peito, sensación de afogo…
Problemas gastrointestinais: náuseas, vómitos, diarrea, gases, hinchazón de estómago…
Síntomas neurolóxicos: pérdida de equilibrio, sensación de debilidade, espasmos musculares, sensación de dificultade para deglutir ou tragar, etc.
Fatiga ou cansancio crónico
Disfuncións sexuais: problemas de erección, dor nos órganos sexuais durante o sexo, exaculación precoz, falta de apetencia, etc.

Orixe psicolóxica, manifestación física

As afliccións emocionais quedan ocultas ao experimentar malestar físico, por iso non se acostuma a buscar unha explicación psicolóxica e se tira máis de médico de cabeceira. De media, un tercio das persoas que acoden a atención primaria presentan síntomas que, médicamente, son indescifrables. Non estou decindo que tódolos síntomas sen explicación médica sexan somáticos. Hai enfermidades pasaxeiras que non aparecen nos análises rutinarios. Tamén hai enfermidades que sobrepasan os límites do coñecemento científico. E nin que dicir dos recortes en Sanidade. Sen embargo, entre as persoas con síntomas físicos sen causa orgánica hai un amplio grupo no que a somatización é a resposta.

Aceptemos o poder da mente sobre o corpo

Se tes unha cefalea para a que os médicos non atopan explicación, pásaseche pola cabeza acudir ao psicólogo?

Se experimentas dixestións difíciles non existindo razóns médicas para elas, pides cita para a psicóloga?

Se sintes palpitacións e che descartaron problemas cardiacos, pásaseche pola cabeza ir a xunto do psicólogo?

Se o urólogo che dixo que non tes ningún problema físico que motive os problemas de erección, vas á psicóloga?

Síndrome do Intestino Irritable

Ata o momento, a única causa identificada como estable en tódalas persoas con colon irritable son os altos niveis de estrés. Esta enfermidade gastrointestinal crónica caracterízase por fortes dores abdominais e/ou alteracións no ritmo intestinal, sin que exista ningún tipo de causa infecciosa ou alteracións morfolóxicas ou metabólica que poidan xustificar ditos síntomas. E cantas persoas que padecen este cadro patolóxico acoden ao psicólogo? Moi poucas.

Sentidiño

Ollo, non che digo que cando sintas pitidos no oído ou mareos, por exemplo, vaias directamente ao psicólogo. Pero si che propoño que se o/a médico/a ou otorrino/a descarta unha posible causa física, veñas a verme.

Cando as emocións non son expresadas, son somatizadas

Hai persoas máis propensas a somatizar, sobretodo aquelas que non expresan as súas emocións. Non se trata dun problema mental, senon que é consecuencia da relación que existe entre mente e corpo.

Párate un momentiño a observarte…

Como estás agora físicamente?
Acumulas tensións?
Cres que poderían estar indicándoche algo?

Escoita ao teu corpo e dalle o que necesita.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Bibliografía

O´Sullivan, S. Todo está en tu cabeza. Ariel (2016).

Consellos para manexar a ira |Psicólogo Lugo

A ira é unha emoción básica e universal: enfadarse non só é normal, senon que tamén é necesario. Sen embargo, cando a ira é demasiado frecuente ou desproporcionada, convértese nun problema.

Se estás máis irascible do habitual, será moi frecuente que ante un pequeno xesto ou ante calquera comentario que non che agrade, te poñas feito/a unha fiera. Se este é o teu caso, toma nota das seguintes recomendacións. Faino por ti e pola xente que te rodea 😉

7 consellos para manexar a ira

1. Reláxate

Aprende a relaxarte: ioga, meditación, exercicios respiratorios, Mindfulness, etc. Pero para que calquera destas opcións (ou outras) che funcionen, debes practicar.

O máis sinxelo é empezar por facerte máis consciente da túa respiración. Cando notes que a ira se quere apoderar de ti, respira profunda e lentamente durante polo menos medio minuto. Comprobarás como este simple xesto che axuda a que o enfado non vaia a máis.

2. Tempo fóra

Cando sintas que che empeza a ferver o sangue, o mellor é que te alexes da situación que che xera a ira. Ollo, nada de marchar dando un portazo acordándote de tódolos santos e virxes; isto só facilitará que a ira siga aumentando. Sei que é complicado, pero se logras apartarte da situación que te cabrea dun modo tranquilo, seráche máis doado apaciguar ese enfado.

3. Expresa a ira

Busca formas sanas de expresar a ira (os berros, insultos, golpes, etc. non o son). Tan importante como relaxarte e apartarte da situación que te enfada, é saber expresar a ira axeitadamente. Se es capaz de decir asertivamente que estás anoxado/a e o motivo do teu cabreo, conseguirás evitar que a ira se acumule e que acabes estoupando ás bravas.

4. Evita situacións ou persoas coas que acostumes a cabrearte

Para que expoñerte a situacións ou persoas que facilitan que sintas ira? Se sabes que aborreces a fulanito, para que quedas con el?! Si, xa sei que a veces a cousa se complica, sobretodo se estoxas ao teu xefe/a, veciño/a… Para estes casos este consello non che sirve, céntrate no anteriormente dito ou nos puntos seguintes.

5. Descansa

É importante que durmas as horas necesarias. Terás notado que cando estás cansado/a as túas reaccións de ira son máis frecuentes e/ou máis intensas. Neste enlace poderás ler uns consellos para conseguir durmir máis e mellor.

6. Relativiza

Debes ter claras tres verdades universais:

Non es perfecto/a
Os demáis tampouco o son
O mundo non funciona como a ti che gustaría

Non todo é ou bo ou malo, ou blanco ou negro, ou todo ou nada, ou triunfo ou fracaso… Hai puntos intermedios. Se tes isto en conta, non te poñerás coma unha hidra cada vez que algo non saia como esperabas. O que en principio parece terrible, se o miras con obxetividade, deixará de ser tan malo.

7. Sentido do humor

O sentido do humor é a capacidade de encontrarlle algo divertido a calquera situación. Ridiculiza as situacións serias, relativiza os teus problemas cun chisco de humor. Non esquezas que a ledicia é unha emoción contraposta á ira. Máis patas de galo creadas por risas, que arrugas de ceños fruncidos por enfados!

Consulta ao teu psicólogo

Se xa aplicaches estes consellos e o teu nivel de ira segue moi elevado, estoupas con moita facilidade e non consegues controlarte… Entón é o momento de acudir ao psicólogo, faino canto antes!

Psicóloga Lugo

Janet Díaz Portela

Sincericidas… Coñeces algún? – Psicólogo Lugo

Os sincericidas din o que pensan sen ningún tipo de filtro. Según se lles pasa pola cabeza, sóltano pola boca. Cren que dicir as cousas tal e como as cavilan é sinónimo de ser boas persoas… WTF?

Características dos sincericidas

1. Carencia de autocontrol e de respeto hacia os demáis

“Son tan honrado/a que che vou a decir o que opino de ti (queiras escoitalo ou non)”. Canta decencia, eh? Pois vai a ser que non.

Todos/as temos dereito a expresarnos, pero non todo vale. A túa liberdade remata onde comeza a do outro. Ti tes o dereito de expresarte, pero tamén debes de ter en conta que as persoas teñen o dereito de querer escoitarte ou non. Así que amigo/a sincericida, que che pareza ben dicir unha verdade, non significa que sexa o correcto. Mórdete de vez en cando a lingua, malo sexa que te envelenes…

2. Empregan a verdade para ofender

Dicir as cousas ás bravas, por moita verdade que conteñan, pode facer dano. Os sincericidas son persoas que se cren en posesión da razón absoluta, e por iso se fan escoitar, pasando por riba dos demáis sen despeitearse.

Voute poñer pingando (escudándome en que é a miña forma de ser). Son tan sincero/a… Non mo podes tomar a mal, xa sabes como son, digo todo o que penso… Dar opinións ofendendo, insultando, denigrando ou humillando ao outro, isto exactamente con que intención se fai? Creo que por caridade cristiana non.

3. Cero empatía

Os sincericidas din o que se lles pasa pola cabeza sen valorar as consecuencias que as súas palabras poden ter no outro. Non se deteñen nin por un momento a poñerse na pel da persoa coa que están falando. Non lles importan o máis mínimo os sentimentos dos demáis. Consideran que a súa opinión é motivo máis que suficiente para decir verdades como puños, e vailles a dar igual que o seu interlocutor se sinta ferido ao escoitalos.

Exemplo de sincericidio

Imaxínate que estás nun evento típico do verán, nunha voda, por exemplo. Unha amiga túa tamén acude e, de repente, espétache (como é taaaaaan sincera/o): “ese traxe é horrible”, “quédache fatal”, “debeuche quedar a cabeza ben descansada cando decidiches poñelo”, “non tes espellos na casa”, etc. Por moi pouco que lle guste a alguén a roupa que levas posta, non ten ningún dereito a atacarte por iso, e moito menos se ti non lle pides a súa opinión. Xa o cantaba Manolo García “si lo que vas a decir no es más bello que el silencio, no lo vayas a decir”.

O sincericidio non é unha virtude

Os sincericidas soltan todo o que pensan sen que se lles pregunte, critican sen ter en conta os sentimentos dos seus interlocutores e, encima, inchan o peito pensando que iso é unha virtude.

“Dicir as cousas tal e como son” non é sinónimo de bondade, para iso hai que ser capaces de poñerse na pel da outra persoa. Existen formas e formas de comunicar o que se quere dicir sen ferir os sentimentos dos demáis.

Así que sincericida querido/a, deixa de colgarte a medalla de “eu son moi boa persoa, son moi sincero/a, digo todo o que penso… O que ves é o que hai” porque non é algo do que debas presumir, máis ben todo o contrario. Non confundas a falta de empatía e de respeto polos demáis con algún tipo de virtuosismo. Botar a lingua a pacer coa excusa de que “é que son así” non é ningún mérito.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Como axudar a unha persoa con depresión – Psicólogo Lugo

É moi habitual que familiares a amigos non sepan axudar dunha forma axeitada ás persoas que padecen depresión. Por iso se acaban escoitando cousas como:

“Tes que poñer da túa parte”

“Non sei por que estás así, se non che falta de nada”

“Non te queixes tanto, que todos temos problemas”

“O teu arránxase saindo un día por aí de farra”

Lamentablemente, estes “consellos” están á orde do día. Pero o certo é que frases coma estas, ainda que se digan con boa intención, non son nada apropiadas nin beneficiosas.

Coñecer a enfermidade

A raíz do problema está en que non se lle concede a importancia suficiente aos trastornos mentais. E é imprescindible que as persoas que conviven ou se relacionan cunha persoa deprimida, coñezan ben esta enfermidade. Porque para poder axudar, primeiro hai que comprender.

Na maioría dos casos, os seres queridos dunha persoa con depresión non fan comentarios contraproducentes adrede, fano por descoñecemento. Moitas persoas cren que a depresión é unha cuestión de vontade “se non sae da casa é porque non quere”, “tería que esforzarse máis”, “si se pasa o día na cama é porque lle da a gana”… Nada máis lonxe da realidade.

As comparacións son odiosas, pero aí van algunhas

A unha persoa que ten o fémur roto diríaslle “veña, a que esperas, ponte a correr!”?

A unha persoa con diabetes tipo 1 diríaslle “debes esforzarte máis para que o teu páncreas fabrique insulina”?

Está claro que non, verdade?

E sen embargo vese como correcto decirlle a unha persoa con depresión “cambia eses ánimos, non ves que non che pasa nada”.

Do mesmo xeito que unha persoa cunha perna rota non pode correr, unha persoa con depresión tampouco pode estar feliz e animada. Non se trata dunha cuestión de vontade. Así que se non culpas a unha persoa con diabetes tipo 1 por non crear insulina, non acuses á persoa que ten depresión por non ter ilusións nin ánimos.

A persoa deprimida xa sofre abondo, o último que precisa é que lle engadamos nós unha culpabilidade extra con comentarios ou consellos desafortunados. Se non sabes que dicirlle a alguén con depresión, é mellor que non digas nada. Limítate a escoitar e acompañar, estou segura de que iso o poderás facer, e ademáis sin correr riscos.

Non presiones

É fundamental que sepas que unha persoa deprimida non pode “poñer da súa parte” no momento máis agudo da enfermidade.

Si lle esixes un esforzo que lle resulta imposible de realizar, o único que estás conseguindo é que se sinta peor. A persoa con depresión non ten forzas, carece de ilusións, e por moito que lle digas que saia e se distraiga, non pode. Se lle insistes en que faga actividades para as que se sinte incapaz, estás axudando a que se sinta ainda máis culpable por non logralo. E créeme, abondo ten con toda a sintomatoloxía depresiva como para engadirlle máis sufrimento.

Conforme avanza a terapia e/ou a medicación, a persoa con depresión, paseniñamente, irá mellorando e será capaz de afrontar pequenos retos. O importante é que non a presiones, respeta os seus tempos e apóiaa en todo momento.

Lembra

A depresión é unha enfermidade grave que precisa da atención de profesionais da saúde mental, como psicólogos e/ou psiquiatras.

O papel dos amigos e/ou familiares, non é curar, é dar apoio. Apórtao do mellor xeito posible, e recorda que as boas intencións non son suficientes. Infórmate e, se o precisas, pide axuda.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Os complexos físicos e o verán – Psicólogo Lugo

Complexos e máis complexos! Michelíns, celulitis, estrías, cicatrices, manchas, corpo pouco musculoso, kilos de máis, kilos de menos, pel branca, granos, peito grande, peito pequeno, pecas, pelo, marcas de moreno working class (que diría Carmen Lomana)…

Todos/as temos algunha parte do noso corpo que non nos gusta ou que nos gustaría mellorar, pero cando estes aspectos se converten en pensamentos obsesivos, aí é cando aparecen os complexos.

Os complexos físicos fan que te sintas inseguro/a, e en vez de ir á praia ou á piscina prefiras quedarte na casa. Por que? Polo medo a mostrar o teu corpo, polo medo ao que dirán de ti.

Consellos para superar os complexos físicos

No verán, ao ir máis lixeiro/a de roupa e expoñer máis o teu corpo, os complexos provocan maiores limitacións no teu día a día. Por iso, hoxe veño cuns conselliños que che axudarán a darlles menos importancia a eses complexos e así disfrutar da estación estival como mereces.

1. Faite a seguinte pregunta: se este fose o derradeiro verán da túa vida, que farías?

Quedaríaste na casa acomplexado/a ou irías á praia ou á piscina a disfrutar do sol e a refrescarte na auga? Que te viran en bañador ou bikini non che importaría tanto se souberas que non tes outro verán para disfrutar… Vive máis aló do teu corpo, ter michelíns non debería impedirche disfrutar dun día de sol.

2. Non lle deas tanta importancia á opinión dos demáis

Vale, ter celulitis para ti pode ser algo importante. Pero para o resto da humanidade, non. Cres que realmente o resto dos bañistas se van a fixar? E se así fora, iso vaiche quitar o sono? A eles/elas vailles a cambiar a vida se che ven o pandeiro? Quedaranse durante horas, meses, séculos falando das túas posadeiras? Claro que non.

3. Non magnifiques o que non che gusta de ti

Non empregues esa lupa que fai que vexas unha cicatriz como unha anomalía case monstruosa. Debes saber que ao mesmo tempo que focalizas a atención naquilo que non che gusta e o esaxeras, estás tamén sepultando os teus aspectos máis “agradables”.

4. Non te compares

Compararse é unha mala idea sempre. E se encima o fas con supermodelos que enchen as portadas das revistas ou con fotos de instagram que están retocadas con algún que outro filtro, peor. Obviamente, sempre haberá persoas máis guapas, máis altas, máis morenas, máis novas, máis delgadas, etc. Etc. Etc. Non deixes que ideais inalcanzables te atrapen, non é ouro todo o que reluce!

5. Aplícate a ti mesmo/a os consellos que lles das a outras persoas

Se alguén a quen aprecias che dixera que prefire quedarse enclaustrado/a na casa antes de que o vexan en traxe de baño. Que lle dirías? Consellos vendo, pero para min non teño, eh! Sé máis amable contigo mesmo/a, trátate con máis cariño, faime o favor!

6. Sae da queixa e pasa á acción

Cres que hai aspectos do teu corpo que, obxetivamente, podes mellorar?

Si respostas que non… Por que non te aceptas tal e como es?
Si a túa resposta é que si… Que podes facer para mellorar? Por que non o estás facendo?

7. Descubre que cousas che gustan de ti

Non te centres no teu complexo, se abres a mirada comprobarás que tes moreas de atributos físicos positivos. Se focalizas a túa atención nos teus defectos, non poderás ver os teus encantos. Explora, préstalles a importancia que se merecen e sorprenderaste!

Lembra

Se ninguna persoa é físicamente perfecta, por que te martirizas por non selo ti? O teu aspecto físico non é a túa característica máis importante, así que dalle o valor que lle corresponde, nin máis nin menos.

Non esquezas que a beleza é unha actitude.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Consellos para desconectar durante as vacacións

Chega esta época do ano na que moitísima xente está de vacacións ou está a piques de disfrutalas. Es ti unha desas persoas? Noraboa! Fágoche agora unha pregunta máis difícil… Sabes desconectar durante as vacacións?

Cantas veces revisas o whatsApp? Cantas veces miras o correo electrónico? Cantas veces lle devolves as chamadas ao teu xefe/a ou a compañeiros/as de traballo? Cantas veces comprobas os likes que consegues coas fotografías subes a instagram ou ao caralibro?

Como desconectar

Os consellos que vos traio hoxe, valen tanto para os/as que descansan no fogar, como para as/os que fan as maletas. Hai persoas que non se poden permitir irse de vacacións a outro lugar, pero poden recargar as pilas quedándose na súa propia casa, agora vos digo como!

1. Olvídate un pouquiño ou un moitiño do teléfono

Estar pendente do teléfono as 24 horas do día con chamadas, emails, whats, facebook, instagram… Non é o máis recomendable (se o que pretendes é desconectar). O meu consello é que apliques a regra do “10 minutos unha vez ao día”. 10 serán os minutos que, como máximo, poderás atenderlle ao teléfono. Como? Fixa unha hora, por exemplo, tódolos días despois do almorzo. É tan sinxelo de facer, como difícil de levar a cabo. Inténtao!

Si che xera ansiedade tan só a idea de desapegarte do teléfono, creo que é o momento de que te fagas unhas cantas preguntas e reflexiones sobre iso.

Hai moitísimas persoas que din que o seu traballo as obriga a estar dispoñibles, que lles é imposible desconectar completamente, que pode xurdir calquera imprevisto. Realmente é así? Para o común dos mortais é máis unha excusa barata. Todos somos prescindibles (xa sei que é moi reconfortante pensar que sen ti non funcionan as cousas), non tódalas chamadas que se reciben son urxentes e hai moreas de persoas e/ou cousas que poden esperar a que remates as vacacións. Respeta o teu tempo libre e faino respetar.

Os autónomos, esa figura que tan ben coñezo… Témolo un chisco máis difícil que os traballadores por conta allea ou funcionarios. Pero ainda así podemos, e necesitamos, desconectar. Apliquemos a regra “10 minutos unha vez ao día”. Que pode ser o peor que pode pasar se non respondes a esa chamada? Nada tan terrible como para non poder soportalo.

2. Cambia de horarios, de comida, de roupa…

Non é recomendable que continúes coas mesmas rutinas cando estás de vacacións, rompe con elas! Si por algún motivo de saúde precisas deitarte e levantarte a mesma hora, ter uns horarios de comidas establecidos, etc. Continúa con eles, por suposto. Pero o que si podes facer é cambiar o estilo da roupa. Vístete de “Guiri-vaciadespensas”, fai outras actividades que non realizas cando estás no traballo, peitéate de xeito diferente. Racha coas costumes!

3. Saca o reloxo da túa boneca

Isto é xenial, guíate polo que che pida o corpo e non polos horarios que te impós. Ten en conta os teus ritmo biolóxicos: a que hora che pide o corpo deitarte, levantarte, comer, durmir a siesta… Establece o teu día a día non polo que diga o reloxo, senon polo que diga o teu corpo serrano.

4. Fuxe das vacacións superhiperplaneadas

Teño que levantarme tódolos días ás 07:00h. para ir de excursións á casa da piruleta, o monte do chupachús, a igrexa da gominola e a praia do caramelo. Con ese ritmo o que conseguirás é estresarte en vez de descansar! As viaxes ultraprogramadas non permiten desconectar; fas o mesmo que no traballo, pero noutro lugar. E acabas as vacacións rebentado/a… Sensación de descanso, onde estás???

Alugueres vacacionais, campings, aparthoteis, casas de amigos ou familiares…

Cambiase de casa pero séguense facendo as tarefas do fogar. Que todo o mundo participe nelas! Facer a compra, poñer a mesa, fregar a louza, cociñar, facer a cama… Isto vai dirixido especialmente ás amas e amos de casa, xa que as persoas que se ocupan das labores domésticas tamén necesitan descanso. Moito ollo con isto, as tarefas do fogar non son responsabilidade dunha única persoa, nin no día a día, nin nas vacacións.

Petición a título persoal

Mulleres do mundo (digo mulleres porque nunca vin esta estampa á inversa), deixade de embadurnarlles a crema aos vosos namorados como se fosen seres inútiles. Non son bebés, se lles dá preguiza extender a crema polo bandullo, pernas, brazos, hombros, etc. Pois que se queimen, xa aprenderán. Dicide non á servidumbre. Que me rasgo as vestiduras cada vez que observo este comportamento na praia!

Volta ao fogar

O mellor é voltar un ou dous días antes da reincoporación ao traballo, para poder adaptarnos de novo á rutina da casa, para logo incorporarnos á rutina do traballo dun xeito gradual. Se ata o víspera non regresas, o recomendable é retomar un ou dous días antes os horarios de levantarse, comidas, deitarse, etc. Para ir pouco a pouco, que non sexa todo de golpe.

Que teñas unhas magníficas vacacións!!!

Psicóloga Lugo

Janet Díaz