Psicoloxía Archives - Páxina 2 de 4

Pode perdoarse unha infidelidade? | Psicólogo Lugo

A infidelidade é a primeira causa de rupturas e divorcios. Pero non tódalas infidelidades acaban en separación, hai persoas que viven unha situación (ou moitas) deste tipo e, a pesar diso, continúan coa relación.

O certo é que a infidelidade provoca fortes reaccións emocionais na persoa que a sofre: rabia, tristeza, enfado, culpa, vergoña, noxo, venganza, ira… E ademáis, un dos pilares básicos da relación tambaléase: a confianza.

O engano

A infidelidade é máis frecuente do que xeralmente se cre. Estadísticamente, algo máis do 60% das persoas admite que o foi (ou que o son).

Moita xente pensa que se unha persoa é infiel, é porque non está ben coa súa parella. Pero… Se non se está ben coa relación, por que non deixala? Ou, por que non facer algo para intentar que mellore? Moitas situacións de infidelidade non teñen que ver tanto co momento que atravesa a relación, como co feito de que o/a infiel non quere a súa parella. Pero non é menos certo que hai outras persoas que si teñen sentimentos reais hacia as súas parellas, a pesar de que as enganan.

O que está claro é que se unha persoa que comete unha infidelidade, faino porque quere. Non é culpa nin da parella, nin dos astros, nin de que o/a seduciron, nin do estrés, nin de agacheime un momento e cando me din conta xa ma incrustaran, nin de gaitas, responsabilidade única e exclusiva do/a infiel.

Perfís máis frecuentes de infieis

Os/as que manteñen infidelidades premeditadas e compulsivas

Son persoas ás que lles gusta ter a alguén máis a parte da súa parella “formal”. Repiten unha e outra vez o mesmo proceso: bótanlle o ollo a unha persoa, sedúcena, e en canto conseguen o seu propósito xa teñen posto o radar noutra. E isto fano sen ningún tipo de remordemento.

Os/as que manteñen relacións paralelas

Son persoas que teñen unha relación estable e crean outra paralela. Compórtanse coas dúas parellas como se cada unha fose a única: van a cear, á praia, a eventos sociais, incluso poden ter unha vivenda en común. Viven esta situación con total normalidade e acostuman a ter cómplices que lles gardan as costas e os excusan. Hai xente que se deita moi tranquila levando unha doble vida… Ata que todo sae á luz.

Os/as infieis “sorpresa”

Sen buscalo coñecen a unha persoa e… Bolboretas no estómago. Non frean esa explosión de emocións, de desexo, e canita al aire! Estas persoas diferencianse dos perfís anteriores en que se se senten mal por estar enganando a súa parella, pero ainda así, fano.

Pódese volver a confiar na parella despois dunha infidelidade?

Algunas persoas teñen claro que non. Isto acontece se a fidelidade é un dos valores máis importantes para elas. En cambio, hai outras persoas que si poden perdoar. Pero ollo, neste caso hai que ter en conta que a relación nunca máis vai a ser a mesma. Perdoar e olvidar non son sinónimos.

Factores que dificultan ou axudan á superación dunha infidelidade

Unha infidelidade puramente sexual, na que non hai implicación emocional, é máis sinxela de perdoar ca outra na que o/a infiel se namora da outra persoa. Tamén é máis fácil sobrepoñerse dun engano puntual ca dunha infidelidade de relación paralela que se mantén no tempo (meses, anos) ou cas infidelidades contínuas (moitas persoas ao largo do tempo).

Aspectos de boa evolución

Un dos aspectos que marca un bo progreso é que a persoa infiel recoñeza o seu erro axiña. Que se responsabilice e que rápidamente queira disculparse e reparar o dano que sinte que cometeu. Polo contrario, non é un bo sinal que a persoa infiel o negue ata que se faga evidente. E se despois ainda busca excusas dicindo “ti e eu estábamos mal xa antes”, “a nosa vida sexual estaba moi mal (por tanto ti es responsable de que eu fixera isto)”… Apaga e vámonos.

Ollo, non chega só con asumir a responsabilidade e a culpa, o/a infiel tamén ten que estar disposto/a a reparar o dano causado e darlle a súa parella tódalas explicacións que precise.

Por outro lado, a persoa que recibiu a infidelidade debe reflexionar se está aberta a dar unha oportunidade (ainda que nese intre non o teña claro) ou se non hai volta de folla.

Terapia de parella

Hai infidelidades que son moi difíciles de superar, outras non tanto. Difícil non é o mesmo que imposible, e a terapia de parella pode ser de gran axuda.

Se ti e a túa parella atravesades unha situación deste tipo, buscade a alguén experto que vos axude a seguir o camiño de superación con éxito. Non dubidedes en contactar conmigo 😉

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Cando o corpo che fala |Psicóloga Lugo

O corpo fálanos, a veces escoitámolo e outras moitas ignorámolo…

Comezo con preguntas

Admites que o corazón se che aceleraba cando vías ao teu namorado/a nas primeiras citas?

Aceptas que os poros da túa pel expelen suor cando estás moi nervioso/a, que che tremen as mans e que incluso tes náuseas?

Decátaste de que cando te asustas o corpo se che bloquea?

Recoñeces como ante unha situación de estrés che doe a cabeza?

Notas que cando estás enfadado/a alzas a voz case sen querelo?

Observaches que andas máis despacio e con máis pesadez cando estás triste?

Se es algo observador/a seguramente respostaches cun si á maioría destas cuestións (ou a todas). Pero sospeito que en outras moitas situacións non recoñeces como reacciona o teu corpo ante as emocións. Tranquilo/a, non che acontece só a ti.

A mente inflúe no teu corpo

As bágoas son unha resposta fisiolóxica a un sentimento (exceptuando as que nos afloran ao picar cebola). Un simple recordo pode facerche chorar, ainda que tamén pingarás se estás moi triste ou se estás moi moi contento/a. As emocións que sintes ao escoitar esa canción ou ao mirar aquela fotografía, fan que brote auga salgada dos teus ollos. Extraordinario, verdade? E se o queres facer a posta, non che sae!

A vergoña ou a intensa ledicia poden facer que te poñas colorado/a coma un tomate (hoxe deume coas verduras). Que curioso que estas emocións provoquen por si soas que os vasos sanguíneos da túa cabeza e pescozo se dilaten e se enchan de sangue. E todo sen ti pretendelo!

O teu corpo expresa as emocións de diversas formas. E hai reaccións corporais moitísimo máis espectaculares ca un leve rubor ou ca unhas bágoas derramadas.

A somatización

A somatización é un proceso mediante o cal experimentamos síntomas físicos provocados por motivos psicolóxicos, é dicir, é a expresión física do malestar psíquico. Aos meus pacientes acostumo a decirlles que o corpo berra o que a boca cala…

Somatizacións máis comúns

As somatizacións poden afectar a calquera parte do corpo, e algunhas das máis habituais son:

Dores: de cabeza, de espalda, de peito, articulares, ao ouriñar, etc.
Síntomas cardiorrespiratorios: palpitacións, presión no peito, sensación de afogo…
Problemas gastrointestinais: náuseas, vómitos, diarrea, gases, hinchazón de estómago…
Síntomas neurolóxicos: pérdida de equilibrio, sensación de debilidade, espasmos musculares, sensación de dificultade para deglutir ou tragar, etc.
Fatiga ou cansancio crónico
Disfuncións sexuais: problemas de erección, dor nos órganos sexuais durante o sexo, exaculación precoz, falta de apetencia, etc.

Orixe psicolóxica, manifestación física

As afliccións emocionais quedan ocultas ao experimentar malestar físico, por iso non se acostuma a buscar unha explicación psicolóxica e se tira máis de médico de cabeceira. De media, un tercio das persoas que acoden a atención primaria presentan síntomas que, médicamente, son indescifrables. Non estou decindo que tódolos síntomas sen explicación médica sexan somáticos. Hai enfermidades pasaxeiras que non aparecen nos análises rutinarios. Tamén hai enfermidades que sobrepasan os límites do coñecemento científico. E nin que dicir dos recortes en Sanidade. Sen embargo, entre as persoas con síntomas físicos sen causa orgánica hai un amplio grupo no que a somatización é a resposta.

Aceptemos o poder da mente sobre o corpo

Se tes unha cefalea para a que os médicos non atopan explicación, pásaseche pola cabeza acudir ao psicólogo?

Se experimentas dixestións difíciles non existindo razóns médicas para elas, pides cita para a psicóloga?

Se sintes palpitacións e che descartaron problemas cardiacos, pásaseche pola cabeza ir a xunto do psicólogo?

Se o urólogo che dixo que non tes ningún problema físico que motive os problemas de erección, vas á psicóloga?

Síndrome do Intestino Irritable

Ata o momento, a única causa identificada como estable en tódalas persoas con colon irritable son os altos niveis de estrés. Esta enfermidade gastrointestinal crónica caracterízase por fortes dores abdominais e/ou alteracións no ritmo intestinal, sin que exista ningún tipo de causa infecciosa ou alteracións morfolóxicas ou metabólica que poidan xustificar ditos síntomas. E cantas persoas que padecen este cadro patolóxico acoden ao psicólogo? Moi poucas.

Sentidiño

Ollo, non che digo que cando sintas pitidos no oído ou mareos, por exemplo, vaias directamente ao psicólogo. Pero si che propoño que se o/a médico/a ou otorrino/a descarta unha posible causa física, veñas a verme.

Cando as emocións non son expresadas, son somatizadas

Hai persoas máis propensas a somatizar, sobretodo aquelas que non expresan as súas emocións. Non se trata dun problema mental, senon que é consecuencia da relación que existe entre mente e corpo.

Párate un momentiño a observarte…

Como estás agora físicamente?
Acumulas tensións?
Cres que poderían estar indicándoche algo?

Escoita ao teu corpo e dalle o que necesita.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Bibliografía

O´Sullivan, S. Todo está en tu cabeza. Ariel (2016).

Consellos para manexar a ira |Psicólogo Lugo

A ira é unha emoción básica e universal: enfadarse non só é normal, senon que tamén é necesario. Sen embargo, cando a ira é demasiado frecuente ou desproporcionada, convértese nun problema.

Se estás máis irascible do habitual, será moi frecuente que ante un pequeno xesto ou ante calquera comentario que non che agrade, te poñas feito/a unha fiera. Se este é o teu caso, toma nota das seguintes recomendacións. Faino por ti e pola xente que te rodea 😉

7 consellos para manexar a ira

1. Reláxate

Aprende a relaxarte: ioga, meditación, exercicios respiratorios, Mindfulness, etc. Pero para que calquera destas opcións (ou outras) che funcionen, debes practicar.

O máis sinxelo é empezar por facerte máis consciente da túa respiración. Cando notes que a ira se quere apoderar de ti, respira profunda e lentamente durante polo menos medio minuto. Comprobarás como este simple xesto che axuda a que o enfado non vaia a máis.

2. Tempo fóra

Cando sintas que che empeza a ferver o sangue, o mellor é que te alexes da situación que che xera a ira. Ollo, nada de marchar dando un portazo acordándote de tódolos santos e virxes; isto só facilitará que a ira siga aumentando. Sei que é complicado, pero se logras apartarte da situación que te cabrea dun modo tranquilo, seráche máis doado apaciguar ese enfado.

3. Expresa a ira

Busca formas sanas de expresar a ira (os berros, insultos, golpes, etc. non o son). Tan importante como relaxarte e apartarte da situación que te enfada, é saber expresar a ira axeitadamente. Se es capaz de decir asertivamente que estás anoxado/a e o motivo do teu cabreo, conseguirás evitar que a ira se acumule e que acabes estoupando ás bravas.

4. Evita situacións ou persoas coas que acostumes a cabrearte

Para que expoñerte a situacións ou persoas que facilitan que sintas ira? Se sabes que aborreces a fulanito, para que quedas con el?! Si, xa sei que a veces a cousa se complica, sobretodo se estoxas ao teu xefe/a, veciño/a… Para estes casos este consello non che sirve, céntrate no anteriormente dito ou nos puntos seguintes.

5. Descansa

É importante que durmas as horas necesarias. Terás notado que cando estás cansado/a as túas reaccións de ira son máis frecuentes e/ou máis intensas. Neste enlace poderás ler uns consellos para conseguir durmir máis e mellor.

6. Relativiza

Debes ter claras tres verdades universais:

Non es perfecto/a
Os demáis tampouco o son
O mundo non funciona como a ti che gustaría

Non todo é ou bo ou malo, ou blanco ou negro, ou todo ou nada, ou triunfo ou fracaso… Hai puntos intermedios. Se tes isto en conta, non te poñerás coma unha hidra cada vez que algo non saia como esperabas. O que en principio parece terrible, se o miras con obxetividade, deixará de ser tan malo.

7. Sentido do humor

O sentido do humor é a capacidade de encontrarlle algo divertido a calquera situación. Ridiculiza as situacións serias, relativiza os teus problemas cun chisco de humor. Non esquezas que a ledicia é unha emoción contraposta á ira. Máis patas de galo creadas por risas, que arrugas de ceños fruncidos por enfados!

Consulta ao teu psicólogo

Se xa aplicaches estes consellos e o teu nivel de ira segue moi elevado, estoupas con moita facilidade e non consegues controlarte… Entón é o momento de acudir ao psicólogo, faino canto antes!

Psicóloga Lugo

Janet Díaz Portela

Sincericidas… Coñeces algún? – Psicólogo Lugo

Os sincericidas din o que pensan sen ningún tipo de filtro. Según se lles pasa pola cabeza, sóltano pola boca. Cren que dicir as cousas tal e como as cavilan é sinónimo de ser boas persoas… WTF?

Características dos sincericidas

1. Carencia de autocontrol e de respeto hacia os demáis

“Son tan honrado/a que che vou a decir o que opino de ti (queiras escoitalo ou non)”. Canta decencia, eh? Pois vai a ser que non.

Todos/as temos dereito a expresarnos, pero non todo vale. A túa liberdade remata onde comeza a do outro. Ti tes o dereito de expresarte, pero tamén debes de ter en conta que as persoas teñen o dereito de querer escoitarte ou non. Así que amigo/a sincericida, que che pareza ben dicir unha verdade, non significa que sexa o correcto. Mórdete de vez en cando a lingua, malo sexa que te envelenes…

2. Empregan a verdade para ofender

Dicir as cousas ás bravas, por moita verdade que conteñan, pode facer dano. Os sincericidas son persoas que se cren en posesión da razón absoluta, e por iso se fan escoitar, pasando por riba dos demáis sen despeitearse.

Voute poñer pingando (escudándome en que é a miña forma de ser). Son tan sincero/a… Non mo podes tomar a mal, xa sabes como son, digo todo o que penso… Dar opinións ofendendo, insultando, denigrando ou humillando ao outro, isto exactamente con que intención se fai? Creo que por caridade cristiana non.

3. Cero empatía

Os sincericidas din o que se lles pasa pola cabeza sen valorar as consecuencias que as súas palabras poden ter no outro. Non se deteñen nin por un momento a poñerse na pel da persoa coa que están falando. Non lles importan o máis mínimo os sentimentos dos demáis. Consideran que a súa opinión é motivo máis que suficiente para decir verdades como puños, e vailles a dar igual que o seu interlocutor se sinta ferido ao escoitalos.

Exemplo de sincericidio

Imaxínate que estás nun evento típico do verán, nunha voda, por exemplo. Unha amiga túa tamén acude e, de repente, espétache (como é taaaaaan sincera/o): “ese traxe é horrible”, “quédache fatal”, “debeuche quedar a cabeza ben descansada cando decidiches poñelo”, “non tes espellos na casa”, etc. Por moi pouco que lle guste a alguén a roupa que levas posta, non ten ningún dereito a atacarte por iso, e moito menos se ti non lle pides a súa opinión. Xa o cantaba Manolo García “si lo que vas a decir no es más bello que el silencio, no lo vayas a decir”.

O sincericidio non é unha virtude

Os sincericidas soltan todo o que pensan sen que se lles pregunte, critican sen ter en conta os sentimentos dos seus interlocutores e, encima, inchan o peito pensando que iso é unha virtude.

“Dicir as cousas tal e como son” non é sinónimo de bondade, para iso hai que ser capaces de poñerse na pel da outra persoa. Existen formas e formas de comunicar o que se quere dicir sen ferir os sentimentos dos demáis.

Así que sincericida querido/a, deixa de colgarte a medalla de “eu son moi boa persoa, son moi sincero/a, digo todo o que penso… O que ves é o que hai” porque non é algo do que debas presumir, máis ben todo o contrario. Non confundas a falta de empatía e de respeto polos demáis con algún tipo de virtuosismo. Botar a lingua a pacer coa excusa de que “é que son así” non é ningún mérito.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Como axudar a unha persoa con depresión – Psicólogo Lugo

É moi habitual que familiares a amigos non sepan axudar dunha forma axeitada ás persoas que padecen depresión. Por iso se acaban escoitando cousas como:

“Tes que poñer da túa parte”

“Non sei por que estás así, se non che falta de nada”

“Non te queixes tanto, que todos temos problemas”

“O teu arránxase saindo un día por aí de farra”

Lamentablemente, estes “consellos” están á orde do día. Pero o certo é que frases coma estas, ainda que se digan con boa intención, non son nada apropiadas nin beneficiosas.

Coñecer a enfermidade

A raíz do problema está en que non se lle concede a importancia suficiente aos trastornos mentais. E é imprescindible que as persoas que conviven ou se relacionan cunha persoa deprimida, coñezan ben esta enfermidade. Porque para poder axudar, primeiro hai que comprender.

Na maioría dos casos, os seres queridos dunha persoa con depresión non fan comentarios contraproducentes adrede, fano por descoñecemento. Moitas persoas cren que a depresión é unha cuestión de vontade “se non sae da casa é porque non quere”, “tería que esforzarse máis”, “si se pasa o día na cama é porque lle da a gana”… Nada máis lonxe da realidade.

As comparacións son odiosas, pero aí van algunhas

A unha persoa que ten o fémur roto diríaslle “veña, a que esperas, ponte a correr!”?

A unha persoa con diabetes tipo 1 diríaslle “debes esforzarte máis para que o teu páncreas fabrique insulina”?

Está claro que non, verdade?

E sen embargo vese como correcto decirlle a unha persoa con depresión “cambia eses ánimos, non ves que non che pasa nada”.

Do mesmo xeito que unha persoa cunha perna rota non pode correr, unha persoa con depresión tampouco pode estar feliz e animada. Non se trata dunha cuestión de vontade. Así que se non culpas a unha persoa con diabetes tipo 1 por non crear insulina, non acuses á persoa que ten depresión por non ter ilusións nin ánimos.

A persoa deprimida xa sofre abondo, o último que precisa é que lle engadamos nós unha culpabilidade extra con comentarios ou consellos desafortunados. Se non sabes que dicirlle a alguén con depresión, é mellor que non digas nada. Limítate a escoitar e acompañar, estou segura de que iso o poderás facer, e ademáis sin correr riscos.

Non presiones

É fundamental que sepas que unha persoa deprimida non pode “poñer da súa parte” no momento máis agudo da enfermidade.

Si lle esixes un esforzo que lle resulta imposible de realizar, o único que estás conseguindo é que se sinta peor. A persoa con depresión non ten forzas, carece de ilusións, e por moito que lle digas que saia e se distraiga, non pode. Se lle insistes en que faga actividades para as que se sinte incapaz, estás axudando a que se sinta ainda máis culpable por non logralo. E créeme, abondo ten con toda a sintomatoloxía depresiva como para engadirlle máis sufrimento.

Conforme avanza a terapia e/ou a medicación, a persoa con depresión, paseniñamente, irá mellorando e será capaz de afrontar pequenos retos. O importante é que non a presiones, respeta os seus tempos e apóiaa en todo momento.

Lembra

A depresión é unha enfermidade grave que precisa da atención de profesionais da saúde mental, como psicólogos e/ou psiquiatras.

O papel dos amigos e/ou familiares, non é curar, é dar apoio. Apórtao do mellor xeito posible, e recorda que as boas intencións non son suficientes. Infórmate e, se o precisas, pide axuda.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Os complexos físicos e o verán – Psicólogo Lugo

Complexos e máis complexos! Michelíns, celulitis, estrías, cicatrices, manchas, corpo pouco musculoso, kilos de máis, kilos de menos, pel branca, granos, peito grande, peito pequeno, pecas, pelo, marcas de moreno working class (que diría Carmen Lomana)…

Todos/as temos algunha parte do noso corpo que non nos gusta ou que nos gustaría mellorar, pero cando estes aspectos se converten en pensamentos obsesivos, aí é cando aparecen os complexos.

Os complexos físicos fan que te sintas inseguro/a, e en vez de ir á praia ou á piscina prefiras quedarte na casa. Por que? Polo medo a mostrar o teu corpo, polo medo ao que dirán de ti.

Consellos para superar os complexos físicos

No verán, ao ir máis lixeiro/a de roupa e expoñer máis o teu corpo, os complexos provocan maiores limitacións no teu día a día. Por iso, hoxe veño cuns conselliños que che axudarán a darlles menos importancia a eses complexos e así disfrutar da estación estival como mereces.

1. Faite a seguinte pregunta: se este fose o derradeiro verán da túa vida, que farías?

Quedaríaste na casa acomplexado/a ou irías á praia ou á piscina a disfrutar do sol e a refrescarte na auga? Que te viran en bañador ou bikini non che importaría tanto se souberas que non tes outro verán para disfrutar… Vive máis aló do teu corpo, ter michelíns non debería impedirche disfrutar dun día de sol.

2. Non lle deas tanta importancia á opinión dos demáis

Vale, ter celulitis para ti pode ser algo importante. Pero para o resto da humanidade, non. Cres que realmente o resto dos bañistas se van a fixar? E se así fora, iso vaiche quitar o sono? A eles/elas vailles a cambiar a vida se che ven o pandeiro? Quedaranse durante horas, meses, séculos falando das túas posadeiras? Claro que non.

3. Non magnifiques o que non che gusta de ti

Non empregues esa lupa que fai que vexas unha cicatriz como unha anomalía case monstruosa. Debes saber que ao mesmo tempo que focalizas a atención naquilo que non che gusta e o esaxeras, estás tamén sepultando os teus aspectos máis “agradables”.

4. Non te compares

Compararse é unha mala idea sempre. E se encima o fas con supermodelos que enchen as portadas das revistas ou con fotos de instagram que están retocadas con algún que outro filtro, peor. Obviamente, sempre haberá persoas máis guapas, máis altas, máis morenas, máis novas, máis delgadas, etc. Etc. Etc. Non deixes que ideais inalcanzables te atrapen, non é ouro todo o que reluce!

5. Aplícate a ti mesmo/a os consellos que lles das a outras persoas

Se alguén a quen aprecias che dixera que prefire quedarse enclaustrado/a na casa antes de que o vexan en traxe de baño. Que lle dirías? Consellos vendo, pero para min non teño, eh! Sé máis amable contigo mesmo/a, trátate con máis cariño, faime o favor!

6. Sae da queixa e pasa á acción

Cres que hai aspectos do teu corpo que, obxetivamente, podes mellorar?

Si respostas que non… Por que non te aceptas tal e como es?
Si a túa resposta é que si… Que podes facer para mellorar? Por que non o estás facendo?

7. Descubre que cousas che gustan de ti

Non te centres no teu complexo, se abres a mirada comprobarás que tes moreas de atributos físicos positivos. Se focalizas a túa atención nos teus defectos, non poderás ver os teus encantos. Explora, préstalles a importancia que se merecen e sorprenderaste!

Lembra

Se ninguna persoa é físicamente perfecta, por que te martirizas por non selo ti? O teu aspecto físico non é a túa característica máis importante, así que dalle o valor que lle corresponde, nin máis nin menos.

Non esquezas que a beleza é unha actitude.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Consellos para desconectar durante as vacacións

Chega esta época do ano na que moitísima xente está de vacacións ou está a piques de disfrutalas. Es ti unha desas persoas? Noraboa! Fágoche agora unha pregunta máis difícil… Sabes desconectar durante as vacacións?

Cantas veces revisas o whatsApp? Cantas veces miras o correo electrónico? Cantas veces lle devolves as chamadas ao teu xefe/a ou a compañeiros/as de traballo? Cantas veces comprobas os likes que consegues coas fotografías subes a instagram ou ao caralibro?

Como desconectar

Os consellos que vos traio hoxe, valen tanto para os/as que descansan no fogar, como para as/os que fan as maletas. Hai persoas que non se poden permitir irse de vacacións a outro lugar, pero poden recargar as pilas quedándose na súa propia casa, agora vos digo como!

1. Olvídate un pouquiño ou un moitiño do teléfono

Estar pendente do teléfono as 24 horas do día con chamadas, emails, whats, facebook, instagram… Non é o máis recomendable (se o que pretendes é desconectar). O meu consello é que apliques a regra do “10 minutos unha vez ao día”. 10 serán os minutos que, como máximo, poderás atenderlle ao teléfono. Como? Fixa unha hora, por exemplo, tódolos días despois do almorzo. É tan sinxelo de facer, como difícil de levar a cabo. Inténtao!

Si che xera ansiedade tan só a idea de desapegarte do teléfono, creo que é o momento de que te fagas unhas cantas preguntas e reflexiones sobre iso.

Hai moitísimas persoas que din que o seu traballo as obriga a estar dispoñibles, que lles é imposible desconectar completamente, que pode xurdir calquera imprevisto. Realmente é así? Para o común dos mortais é máis unha excusa barata. Todos somos prescindibles (xa sei que é moi reconfortante pensar que sen ti non funcionan as cousas), non tódalas chamadas que se reciben son urxentes e hai moreas de persoas e/ou cousas que poden esperar a que remates as vacacións. Respeta o teu tempo libre e faino respetar.

Os autónomos, esa figura que tan ben coñezo… Témolo un chisco máis difícil que os traballadores por conta allea ou funcionarios. Pero ainda así podemos, e necesitamos, desconectar. Apliquemos a regra “10 minutos unha vez ao día”. Que pode ser o peor que pode pasar se non respondes a esa chamada? Nada tan terrible como para non poder soportalo.

2. Cambia de horarios, de comida, de roupa…

Non é recomendable que continúes coas mesmas rutinas cando estás de vacacións, rompe con elas! Si por algún motivo de saúde precisas deitarte e levantarte a mesma hora, ter uns horarios de comidas establecidos, etc. Continúa con eles, por suposto. Pero o que si podes facer é cambiar o estilo da roupa. Vístete de “Guiri-vaciadespensas”, fai outras actividades que non realizas cando estás no traballo, peitéate de xeito diferente. Racha coas costumes!

3. Saca o reloxo da túa boneca

Isto é xenial, guíate polo que che pida o corpo e non polos horarios que te impós. Ten en conta os teus ritmo biolóxicos: a que hora che pide o corpo deitarte, levantarte, comer, durmir a siesta… Establece o teu día a día non polo que diga o reloxo, senon polo que diga o teu corpo serrano.

4. Fuxe das vacacións superhiperplaneadas

Teño que levantarme tódolos días ás 07:00h. para ir de excursións á casa da piruleta, o monte do chupachús, a igrexa da gominola e a praia do caramelo. Con ese ritmo o que conseguirás é estresarte en vez de descansar! As viaxes ultraprogramadas non permiten desconectar; fas o mesmo que no traballo, pero noutro lugar. E acabas as vacacións rebentado/a… Sensación de descanso, onde estás???

Alugueres vacacionais, campings, aparthoteis, casas de amigos ou familiares…

Cambiase de casa pero séguense facendo as tarefas do fogar. Que todo o mundo participe nelas! Facer a compra, poñer a mesa, fregar a louza, cociñar, facer a cama… Isto vai dirixido especialmente ás amas e amos de casa, xa que as persoas que se ocupan das labores domésticas tamén necesitan descanso. Moito ollo con isto, as tarefas do fogar non son responsabilidade dunha única persoa, nin no día a día, nin nas vacacións.

Petición a título persoal

Mulleres do mundo (digo mulleres porque nunca vin esta estampa á inversa), deixade de embadurnarlles a crema aos vosos namorados como se fosen seres inútiles. Non son bebés, se lles dá preguiza extender a crema polo bandullo, pernas, brazos, hombros, etc. Pois que se queimen, xa aprenderán. Dicide non á servidumbre. Que me rasgo as vestiduras cada vez que observo este comportamento na praia!

Volta ao fogar

O mellor é voltar un ou dous días antes da reincoporación ao traballo, para poder adaptarnos de novo á rutina da casa, para logo incorporarnos á rutina do traballo dun xeito gradual. Se ata o víspera non regresas, o recomendable é retomar un ou dous días antes os horarios de levantarse, comidas, deitarse, etc. Para ir pouco a pouco, que non sexa todo de golpe.

Que teñas unhas magníficas vacacións!!!

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

A baixa tolerancia á frustración – Psicóloga Lugo

A frustración é ese sentimento de impotencia que se xera cando non consegues o que te propoñías ou o que esperabas. Esta claro que é imposible que poidas satisfacer tódolos teus desexos, pero ainda sabéndoo, frústraste.

Que nos acostuma a producir frustración?

Non aceptar as nosas propias limitacións. Un burro, por moito que o intente, nunca chegará a ser un cabalo de carreiras. O burro é un animal fantástico, símbolo de forza, nobleza e traballo (ademáis de ser moi bonitiño), pero nunca será un gran galopador. Que hai de malo nisto? Nada, sempre que o animal acepte as súas características e non pretenda ser o que non é.
Non aceptar as limitacións ou as decisións doutras persoas. Por exemplo, esa rapaza que tanto che gusta e que non quere saber nada de ti. Por moito que porfíes, que o desexes ou que lle prendas unha vela á virxe, se a esa persoa non lle gustas, pois non lle gustas. E punto.
Non aceptar as condicións ambientais. Como cando unha tormenta de verán que che impide disfrutar dunha tarde de domingo de sol na praia. Como no punto anterior, hai cousas que non dependen de ti; non es todopoderoso/a, nin ti, nin ninguén.

Tolerancia á frustración

É fundamental entender que non conseguir o que queres non é un terrible fracaso. Os erros e os problemas forman parte da vida, e deles sácanse os máis valiosos aprendizaxes.

Frustracións do día a día

Refírome aquí as frustracións triviais, como que chova e non levar paraugas, non atopar onde aparcar ou incluso que trone e falle a liña telefónica durante un par de horas.

Se tes unha baixa tolerancia á frustración, ante situacións como estas, quedaraste anclado/a nas emocións desagradables. En vez de buscar posibles solucións, instalaraste na queixa contínua, buscarás culpables e quedarte con ese run-run na cabeza (que de nada che serve).

Estas frustracións cotiás, se non as xestionas ben, acaban facendo que esteas de mal humor toda a xornada. Porque ter un mal día, é simplemente estar dándolle voltas a ese contratempo que sucedeu, ignorando todos os aspectos positivos que houbo. Ademáis, o mal humor acostuma a proxectarse nos demáis; convertes ese día nun mal día e fas que tamén o sexa para as persoas do teu arredor.

Pode parecer unha tontería, pero saber tolerar as frustracións pequenas, vaiche a axudar moitísimo a tolerar as frustracións grandes. Non esquezas que para saber correr, hai que saber andar.

Como se consegue tolerar a frustración?

Aceptando que non sempre salen as cousas como queres. É imposible que controles tódolos aspectos da túa vida, por moito que o intentes, non o conseguirás.
Non centrándote nos aspectos negativos da vida. Moitos dos teus desexos non son necesidades que teñas que cubrir neste intre, se non se cumplen inmediatamente, non dramatices.
Aceptando as emocións desapracibles que acompañan á frustración. As máis comúns son o enfado, a ira, a rabia… Pero tamén pode ir acompañada de ansiedade, angustia, tristeza, culpa, etc. Aprende a xestionalas.
Buscando alternativas para acadar a túa meta ou para cambiala. Para lograr o teu obxetivo seguramente haxa vairos camiños, non te centres só nese que non che funcionou. E si se trata dun obxetivo inalcazable, cambia de meta.

Lembra

Se aprendes a tolerar a frustración non reaccionarás desmesuradamente ante calquera inconvinte, vivirás con menos estrés e serás capaz de ver nos problemas oportunidades.

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Como superar unha ruptura de parella – Psicóloga Lugo

Unha ruptura amorosa acostuma a ser un momento difícil. Aceptar e asimilar que a túa ex parella non vai a formar parte da túa futura vida (amorosamente falando), non sempre é doado. Sexan repentinas, sexan crónicas de mortes anunciadas ou sexan ansiadas, as rupturas sentimentais adoitan ir acompañadas de sufrimento.

A ruptura faise máis costa arriba se lle tes medo á soidade e/ou se careces dunha boa rede social (non me refiro ao facebook, senon ás relacións en vivo e directo). As fins de semana fánseche eternas, sobretodo ese domingo pola tarde coas magníficas películas de antena 3, na que as horas parecen non avanzar. O fría que está a cama, o silencio da casa sen esa persoa…

Claves psicolóxicas para superar unha ruptura de parella

Disfrutaches dunha bonita relación amorosa (no mellor dos casos) pero, polo que sexa, rematou. Agora tócache rexurdir das cinsas e, a poder ser, sair fortalecido/a desta experiencia. Os consellos que che dou a continuación facilitaranche superar a ruptura, pon atención!

1. Asegúrate de que a relación rematou

En moitas ocasións as rupturas son máis teóricas que prácticas… A que me refiro?

Se segues albergando a esperanza de que a ruptura é temporal, pensarás cousas como: “Eu sei que no fondo me quere e volveremos a estar xuntos”, “estamos feitos o un para o outro, volveremos a reencontrarnos”, etc. PERIGO!
Se segues vendo ao teu/túa ex de vez en cando, como follamigos, refregándovos cando vos pica… PERIGO!

Este tipo de pensamentos e de comportamentos fan que alimentes a ilusión de retomar a relación. Xa o cantaba a Pantoja: “No te aferres, no te aferres, a un imposible”. Mentres que non teñas claro que a relación rematou definitivamente, de que se trata dun punto e final, non poderás pasar páxina.

2. Deixa que os sentimentos e as emocións afloren

As rupturas amorosas conlevan, na inmensa maioría dos casos, sufrimento. Así que é mellor que teñas en conta e aceptes que che vai a doer o corazón durante unha tempadiña. Si, valo a pasar mal, por moito que te empeñes, por moitas máscaras que poñas, valo a pasar mal. Esto é como as feridas físicas, necesitan un tempo para curar; canto mellor as trates e menos as rasques, menos cicatriz deixarán.

3. Contacto cero

Si te deixaron a pesar de que ti desexabas continuar coa relación o contacto 0 é para ti. Esto significa cortar con calquera tipo de comunicación coa túa ex parella. Nada de whatsapp, chamadas, correos, caralibro, instagram… Desfaite de calquera medio que che dea información de onde está, con quen, que fai, como está, etc. Bloquea, deixa de seguir, borra o número de teléfono… Fai o que sexa preciso para cortar con calquera información que teña que ver coa túa ex parella.

De igual forma, se tes ao teu arredor persoas que non deixan de bombardearte con información acerca do teu/túa ex, dilles que paren. Se ainda así non o fan, afástate delas.

A veces hai nenos/as polo medio, pisos, hipotecas, mascotas, historias varias, que che farán máis complicado evitar o contacto. Pero na medida do posible, aléxate do teu/túa ex. Porque isto é coma unha especie de adicción, é moi difícil desengancharse dunha persoa se segues sabendo dela… Ainda que esteas medianamente estable, se sabes del ou dela e é como si se reactivasen os sentimentos e a dor.

4. Non te illes

Pasa tempo con persoas que te queiran e ás que queiras, que non te xuzguen, que non che pidan contas nin explicacións da nada, que te apoien e que desexen que esteas ben. Permítelles que te distraigan, que che suxiran sair da casa. Sabes perfectamente a que persoas me refiro, eses amigos/as cos que te podes mostrar triste, vulnerable, e tamén cos que te podes rir ata fartar. Pero sobretodo, non te peches na casa!

5. Establece rutinas

Ocupa o teu tempo, non deixes espazos nos que esteas sen facer nada, aburrido/a, porque rápidamente o pensamento vaise a escapar a escenarios que quizais non sexan os mellores neste momento. Distráete, intenta encher a axenda con actividades, deporte, saidas con amigos…

6. Coidado co alcohol e outras drogas

Por moito que a “sabiduría” popular diga que as penas se curan con alcohol, o certo é que non existen analxésicos para o corazón.

Cañas, viños, sangrías, chupitos, copichuelas… Nun momento determinado dannos esa pequena placidez temporal. Pero é unha trampa, porque o alcohol ten unha cara oscura: parece que nos axuda, fai que nos sintamos un pouquiño mellor durante un tempo… Pero ao día seguinte o alcohol destrózanos anímicamente. Parece que nos alivia pero, no fondo, empeóranos. Ainda que non sexa tan apetecible, é moito máis efectiva unha boa alimentación e facer exercicio físico.

7. Coñece xente nova

Despois de romper probablemente non teñas ganas de estar con ninguén, pero pasado un tempo quizais che esperte o desexo de coñecer a outras persoas, ou simplemente volvas ter apetencia sexual. Isto é un bo sinal, significa que xa estás superando a ruptura, pero debes ter coidado con algunha destas situacións:

Lanzarse apresuradamente a manter moitas relacións sexuais con moitas persoas. Usar os rolletes para paliar o sentimento de soidade, a dor que sintes ou a modo de desafogo sexual, non é bo remedio. Pasa como co alcohol, poida que te alivie no momento, pero logo sínteste peor.
Empezar unha relación de parella demasiado pronto, antes de estar preparado/a. Podes engancharte de alguén que non sexa a persoa máis adecuada para ti, ou incluso repetir o mesmo patrón de relación que non che funcionou no pasado.

8. Ábrete de novo ao amor

Como di Rafaella Carrá “Búscate a otro más bueno, vuélvete a enamorar”

Non teñas medo de lanzarte de novo á aventura do amor, a pesar de que che fixeran dano, que isto non sexa un obstáculo para volver a confiar e lanzarte.

Ollo, non é necesario ter parella para ser feliz, nin moito menos. É moitísimo mellor estar sen mozo/a, esposa/o, chorbo/a, querida/o, etc. que mal acompañado/a. Aprende a estar sen parella, sentarache fenomenal!

Psicóloga Lugo

Janet Díaz

Existe realmente a media laranxa?

O mito da media laranxa di que todos temos unha parella ideal nalgún lugar esperándonos.

Psicóloga irónica modo on

Pode existir algo máis bonito que un amor que nos converta en seres completos, nos salve, lle dea sentido as nosas vidas e que evite que sexamos uns desgraciados?

Mentres esperamos con ansias a que apareza a nosa parella salvadora, ou mesmo se temos un día tristón, non se me ocorre mellor plan que pasar unha tarde de sofá con Bridget Jones e escoitar música para sufrir.

Estamos predestinados para unha persoa e non hai nada máis marabilloso que encontrala. Unha vez atopada a nosa media laranxa, debemos sacrificalo todo polo ben da relación, faremos e soportaremos o que sexa necesario con tal de seguir ao lado desa persoa. Hai que aguantar, porque o amor pódeo todo e si amamos con gran intensidade, superaremos calquera obstáculo.

Estamos feitos o un para o outro, como tirar a toalla por calquera contratempo? O amor todo o pode. Se exiten moitos celos é polo moito que nos quere. Se nos humilla é porque tivo un mal día, pero no fondo é moi boa persoa. Se nos menosprecia é porque algo faríamos para merecelo. Se nos dá unha patada é porque perdeu os nervios, pero no fondo quérenos moitísimo. Debemos aguantar, estamos predestinados, é a salvación a nosa soidade, é o único medio co que contamos para ter unha vida plena. Por iso debemos permitir calquera trato con tal de que a relación continúe

Esaxero?

A media laranxa

Despois de ler os parágrafos anteriores, entenderás que a visión de parella que transmite o mito da media laranxa é terrible. Eso de “é que o necesito”, “estamos feitos o un para o outro”,“menos mal que nos atopamos”, etc. son distintas formas de expresar este absurdo mito que nos encamiña á un presente e un futuro moi escuro.

É algo prexudicial pero… É un argumento que se repite en multitude de películas e historias románticas. Dende as pantallas de cines ou televisións, contos, novelas, revistas, etc. trasmítesenos unha idea de amor romántico moi pouco saudable. Con este bombardeo “informativo” é relativamente sinxelo que esta mensaxe vaia calando no noso subconsciente e acabemos crendo, ou incluso defendendo, que somos seres incompletos sen o amor da nosa media laranxa.

Coñecedes a canción de “sin ti no soy nada”? Deberíannos sangrar os oídos cada vez que escoitamos este tipo de letras, e sen embargo entonamos a canción (ata se nos pon o ollo brillante se estamos algo sensibles) como se estivese escrita para nós. “Mi alma, mi cuerpo, mi vooooz, no sirven de nadaaa”.

Non lle quero botar toda a culpa á sociedade, á cultura, a Hollywood ou aos irmáns Grimm. Cada un de nós tamén ten parte de responsabilidade. Somos seres intelixentes, temos a capacidade para cuestionarnos o que nos venden os medios de comunicación ou o párroco da nosa igrexa. Pensemos de forma crítica, cuestionémonos as regras do xogo que nos “impoñen”. Deixemos de alimentar mitos absurdos. Racionalicemos, realmente credes que somos seres incompletos e só acharemos a felicidade cando atopemos a esa persoa que está predestinada para nós?

Eu dende logo teño a resposta moi clara.

Ti non necesitas a ninguén para sentirte, e ser, unha persoa completa

Non es un ser incompleto e a túa felicidade non depende de atopar a túa media laranxa. Recapacita.

“Nada máis velo, xa souben que era para min”. Un flechazo é algo simple, só se necesita atracción física e algúns intereses comúns para rellenar unha conversa e… Bolboretas no estómago, unicornios e arcoiris de cores! Como vamos a saber nada máis ver a unha persoa que é a nosa media laranxa? Sen nin sequera coñecela, só porque a bioquímica do noso cerebro non arrastra a unha fase de babeo e ganas de fornicio? Analízao, como podes estar convencido de que esa persoa é a túa media laranxa antes incluso de coñecela?

“É celoso porque me quere, ten medo a perderme”. Os celos non son un medidor do amor. Non son máis ca un signo de posesividade e debería ser un signo de alarma, non de alarma de “oh, ámame” senon de alarma “pés, para que vos quero!”.

“A miña parella coidame moitísimo, ben deito dela”. Se non es capaz de limpiarte só o cu e dependes dos demáis para alimentarte, por exemplo, entón claro que necesitas a alguén que te coide. Pero si es autónomo nas actividades da vida diaria e o que che pasa é que es un cómodo, non necesitas a unha parella para que te coide, necesitas un asistente.

“As tarefas da casa fágoas eu porque a miña parella non sabe ou non lle gusta, e non quero que se disguste”. As tarefas do fogar non se fan porque se disfrute limpiando a taza do váter, faise porque o hai que facer, é iso ou ter que andar pola casa en catiuscas. Aprender a limpiar o baño, cambiar as sábanas ou limpar os cristais non é tan complicado.

Se caes en erros como os que acabo de apuntar debes reflexionar.“Síntome incompleto sen unha persoa ao meu lado, por iso fago o que sexa con tal de non quedarme só”. Trata de mellorar a túa autoestima e intenta desengancharte da dependencia emocional, verás como o conto cambia. Naciches completo, o resto son patrañas.

Para rematar

Detente a cavilar, que é máis romántico, máis saudable, máis maduro… Estar coa túa parella porque estades condenados a encontrarvos? Ou porque vos elixístedes dunha forma libre entre milleiros de persoas compatibles?

Unha relación sana non se basea en dous seres incompletos que se necesitan, baséase en dúas persoas que son completas e que deciden ser felices unha ao lado da outra. “Ni más ni menos, ni más ni menos” que cantarían Los Chichos (terrible canción, por certo).

Non eres un ser incompleto, eres un ser íntegro. Non necesitas a ninguén ao teu lado para ser feliz. Non busques completarte por medio doutra persoa, non busques a felicidade no outro, búscaa en ti.

Psicóloga Janet Díaz

A túa psicóloga en Lugo